woensdag 12 juni 2013

Het Succesverhaal van een Zwangere Maagd




Een kennis van me heeft jarenlang gewerkt als rechercheur. Geen prettig beroep, maar hij weet er boeiend over te vertellen. Volgens hem weet iedere speurder dat het moeilijk is om losse verklaringen op waarheid te onderzoeken. Veel beter kun je daarom verschillende verklaringen naast elkaar leggen, en letten op tegenstrijdigheden. Als twee verklaringen elkaar tegenspreken, weet je dat althans één van de twee getuigen onwaarheid heeft gesproken. 

De afgelopen week leverde een aardige illustratie van deze wijsheid. Terwijl Madame Kherbache rondbazuinde dat de integratie in de afgelopen dertig jaar compleet was mislukt, kwam Ome Jozef ons vertellen dat de migratie een succesverhaal was. Ze leken het nochtans over dezelfde verschijnselen te hebben. Hoe kan de migratie nu een succesverhaal zijn als de integratie is mislukt? Om uit te groeien tot een succesverhaal, lijkt het slagen van de integratie voor dat hele migratieverhaal immers een voorwaarde. Zoals mijn kennis zou zeggen: Als de één niet liegt, doet de ander op zijn minst de waarheid geweld aan. 

Het zou interessant zijn om te vernemen wat het migratieverhaal zo succesvol maakt. Jozef is op dat punt een beetje vaag. Hij mompelt iets over huizenprijzen en de grote vraag naar woningen, maar wat hij er precies over kwijt wil, is niet duidelijk. Vernamen wij trouwens enkele dagen geleden niet uit de mond van Bleri Lleshi dat de huisvestingsproblemen in Brussel gigantisch zijn? Het valt op dat Jozef het steeds over een 'verhaal' heeft: is dat misschien de oplossing? De migratie is mislukt, maar het migratieverhaal is een succes, een succesverhaal. Op die manier zou je ook kunnen volhouden dat de huisvesting rampzalig is, maar het huisvestingsverhaal een succes zonder weerga. 

Maar nee, zo eenvoudig is het niet. Jozef zegt dat hij zich mateloos ergert aan het feit dat men het altijd heeft over de kosten van immigratie en nooit over de opbrengsten. Tja, als ik het wel heb worden die tegen elkaar afgewogen, en dan blijkt de balans naar de negatieve kant door te slaan. De Nederlandse onderzoeker Pieter Lakeman, een man die nooit een blad voor de mond neemt, berekende in 1999 dat de immigratie aan Nederland zo'n slordige 70 miljard (!) gulden had gekost. Ik weet het, Pieter had het over Nederland en Jozef over België, maar de immigratie is in beide landen mislukt, vraag dat maar aan Yasmine Kherbache. Het antwoord van de politiek op het rapport van Lakeman was een diep stilzwijgen. Alleen Pim zei iets, maar die werd verketterd en vervolgens het zwijgen opgelegd. 

Alle onderzoeken die sindsdien zijn verricht, wijzen dezelfde kant uit: de kosten zijn enorm, de resultaten voor de samenleving rampzalig. Volgens een onderzoek uit 2010, uitgevoerd door het onderzoeksbureau Nyfer kost de immigratie Nederland jaarlijks 7,2 miljard euro. Als men politici met die resultaten confronteert, zeggen ze dat de waarde van mensen niet in cijfers kan worden uitgedrukt. Nee, maar waarom wel praten over de baten als de kosten niet in rekening worden gebracht? Op die manier is het natuurlijk niet moeilijk om de balans naar de positieve zijde te laten doorslaan.

De enige maatregel die men in al die jaren heeft getroffen, is de bevoegdheden voor kwesties rond immigratie overbrengen naar Brussel, zodat het nemen van maatregelen door lokale overheden de facto onmogelijk wordt. Uiteindelijk valt deze toestand alleen via repressie te handhaven. We zullen uitkomen bij een situatie waarin het ter sprake brengen van deze problemen zal worden gezien als een uiting van racisme (en dus strafbaar worden gesteld). In dat proces is Jozef een nuttige idioot die met het wetboek in de hand de bevelen uitvoert. De balans is positief, spreek me niet tegen.

Wat willen mensen als Jozef De Witte ons nu eigenlijk op de mouw spelden? En meer nog: Geloven zij die verhaaltjes zelf? Bij zo iemand als Jozef ben ik geneigd die vraag met 'ja' te beantwoorden. Hij noemt zich wel De Witte, maar is natuurlijk in werkelijkheid een Rooie. Men heeft hem ooit wijsgemaakt dat de Internationale alle mensen geluk brengt; Jozef geloofde dat, en is dat blijven geloven, alle bewijzen van het tegendeel ten spijt. Hij is niet voor niets vernoemd naar de grootste sukkel uit de geschiedenis, een man die zich een zwangere maagd liet aansmeren. 


Pieter Lakeman, Binnen zonder Kloppen, Uitgeverij Meulenhof, 1999 

Het boek is ook beschikbaar als pdf : 

Voor een pittig gekruide bespreking zie: 


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen