De Blog van Swinkels

Ben ik echt zo oud als jij ... Willeke Alberti werd geboren als Albertina Verbrugge, in 1945, in Amsterdam. Je zou denken dat haar artiestennaam was afgeleid van haar voornaam: Albertina - Alberti. Maar net als haar burgerlijke naam, erfde ze haar artiestennaam van haar vader, Willy Alberti, in het dagelijkse leven Carel Verbrugge. Hoe werd Willy Verbrugge Willy Alberti? Welnu, voor een Amsterdammer uit de Jordaan was Willy een opvallend klein en donker ventje. Net een Italiaan, moet iemand hebben bedacht. Het leek een goed idee om Willy Italiaanse liedjes te laten zingen, O sole mio, Nel blu dipinto di blu , dat werk. Willy werd Alberti en zong uit volle borst, ook al kende hij eigenlijk geen woord Italiaans. Hij vergat echter soms zijn teksten, en brabbelde er dan maar wat op los. Dat ging goed totdat er steeds meer Italianen begonnen op te duiken tijdens zijn optredens. Willy was een running gag geworden binnen de Italiaanse gemeenschap. Willy wenste niet langer uit...

Deze foto komt niet uit het familiealbum, de personen die erop staan afgebeeld, heb ik nooit gekend. Toch is het is alsof ik – letterlijk - naar mijn vroegste herinneringen kijk. De meeste foto’s die wij bewaren, zijn foto’s waar we zelf opstaan, en mede daardoor geven ze een verwrongen beeld van onze herinneringen: zo hebben wij de dingen niet ervaren als kleine kinderen, we sloegen onszelf niet gade, we sloegen anderen gade. Op de foto staan drie mannen en twee vrouwen, ik vermoed twee broers met hun wederhelft plus een vrijgezelle broer, hoogstwaarschijnlijk de schuinsmarcheerder van de familie. Zo herinner ik mijn ooms: netjes in het pak, met stropdas, arm in arm met een opgetutte echtgenote. Wij waren niet zo’n hechte familie, dus je zag ze alleen op een feestje, als opa of oma jarig was. Eindeloos saai waren ze, die middagen, totdat er een borreltje werd ingeschonken voor de grote mensen, en de vrijgezelle en schuinsmarcherende oom verhalen begon te vertellen....

I - La Viva come on say! Een meisje in minirok, poserend voor een jukebox: hoe ontroerend. En voor één keer gaat mijn aandacht niet (toch niet in de eerste plaats) uit naar het rokje, maar naar de jukebox. Het ontwerp dateert van het einde van de Negentiende eeuw, maar pas aan het einde van de jaren vijftig van de vorige eeuw werden jukeboxen functioneel. Tot dan toe vormden vooral klassieke 78-toerenplaten een groot probleem. Ze waren namelijk gemaakt van een materiaal genaamd schellak , waar ook briefzegels van werden gemaakt. Schellak grammofoonplaten waren zeer breekbaar. De eerste jukeboxen die uit Amerika overkwamen, waren dan ook ondingen. Eén schop tegen de zijkant van het apparaat en er gebeurden ongelukken. De hit Wie heeft de Sleutel van de Jukebox gezien? van Het Cocktail Trio is waarschijnlijk een verwijzing naar deze periode: Wie heeft de sleutel van de jukebox gezien? Wie heeft ‘m ergens gevonden misschien? Want de plaat is kapot, en dat ding zit op slot. D...

Een gezin heeft zich verzameld rond het televisietoestel. Getuige de kleding van de gezinsleden zijn we in de jaren vijftig. Wij hadden toen nog geen tv. Ik zou ook nog te klein zijn geweest om ervan te genieten, maar mijn pleegvader (ik zal hem vanaf nu gewoon 'vader' noemen) hield de komst van de televisie tot in het midden van de jaren zestig tegen. Hij wantrouwde alle informatie die van buiten kwam, zelfs die van de krant. Zijn vaste uitdrukking was: De krant brengt leugens in het land . Desondanks geloofde hij heilig in de voetbaluitslagen. Als zijn club gewonnen had, bewaarde hij de maandagkrant tot aan het volgende weekend en herlas avond aan avond het verslag van de wedstrijd. Voetbal zou uiteindelijk de doorslag geven bij zijn beslissing om de televisie in zijn woning en gezin toe te laten. Bij mijn eerste kennismaking met het medium was het nog lang niet zover. Ik kan niet veel ouder zijn geweest dan een jaar of vijf. Televisie was nog iets bijzonders in die dag...