De Blog van Swinkels

Pa Bonanza had drie zonen Zoals veel mensen van mijn leeftijd ben ik opgegroeid met Bonanza. Als ik me niet vergis werd de serie op een doordeweekse avond uitgezonden, aan de late kant, dus je moest telkens weer zeuren om op te mogen blijven. De volgende dag werd de aflevering op de speelplaats natuurgetrouw nagespeeld, compleet met de juiste stembuigingen. Herman Brusselmans schreef een boek De Terugkeer van Bonanza , maar dat boek heb ik niet gelezen. Het ging, als ik me niet vergis, ook niet over Bonanza. Ik heb wel een aantal andere boeken gelezen en ben ook teruggekeerd naar Bonanza. Dat gebeurde in 2004 of 2005 en de terugkeer viel samen met een poging om van het roken af te komen. Dit keer werd de serie in de namiddag uitgezonden. Ik nam de afleveringen op en beloofde mezelf dat ik de opname mocht bekijken - voor het slapengaan - als ik de rest van de dag van de sigaretten wist af te blijven.  De poging om van het roken af te komen slaagde. Men zou dus kunnen zegg...

Flower Power to the People Sommige gezichten leer je pas goed kennen nadat ze door een cartoonist in een spotprent zijn verwerkt. Op dezelfde manier dringt de eigenaardigheid van bekende songteksten soms pas tot je door bij het aanhoren van een vertaling. Ik ben ooit in een minutenlange trance gebracht door een Franse straatzanger, op het plein voor Centre Pompidou. U kent het type wel: gitaar, matige stem, veel goede wil, sjofele kledij en een hoed op de grond voor de muntjes. Alles even voorspelbaar, behalve het lied dat hij ten gehore bracht, een Franse versie van een beroemde folk song: Si j'avais un marteau, un marteau le matin Tja, if I had a hammer, a hammer in the morning . Duizenden keren gehoord, zonder erbij stil te staan. Waar heeft iemand een hamer voor nodig, in the morning, in the evening, all over this land ? Een paar dagen geleden werd ik plots aan het voorval herinnerd nadat in dezelfde stad, Parijs, een IS-sympathisant werd neergeschoten nadat hij ...

Een Interview met Chriet, of niet R.I.P. Chriet Titulaer (9 mei 1943 - 25 april 2017) Men spreekt wel van markante verschijningen . Met zijn kabouterbaard, sjofele kledingstijl en zachte, bijna vloeibare Limburgse   g viel de afgelopen weekend op 73-jarige leeftijd overleden sterrenkundige Chriet Titulaer zeker in die categorie. Hij cultiveerde het imago van verstrooide professor omdat hij wist dat het hem goed van pas kwam bij zijn televisieoptredens. Titulaer werd in één klap Neerlans bekendste geleerde toen hij samen met Henk Terlingen ("Apollo Henkie") de eerste maanlanding live becommentarieerde op televisie. Terlingen speelde daarbij het balorige maar nieuwsgierige neefje, Titulaer de guitige maar toch ook strenge professor. In de daaropvolgende jaren steeg zijn roem tot ongekende hoogte: als er weer eens een opmerkelijk wetenschappelijk nieuwtje was, werd hij in de studio uitgenodigd om commentaar te leveren. Hij werd zo populair dat diverse cabaret...

Net als veel anderen luister ik graag naar oude hits, liedjes die succesvol waren toen ik een kind was. Het aardige van die bezigheid is dat je nu plots begrijpt waar die liedjes over gingen, iets waar je vroeger amper enig idee van had. Help  van de Beatles was een enorme hit en we brulden de lange uithaal allemaal mee  Hééééééélp . Dat dit een schreeuw was om hulp, begrepen we wel, maar niemand wist te vertellen wat er precies aan de hand was.  No Milk Today van Herman Hermits ging ons verstand helemaal te boven. Iemand had uitgevist dat de titel zoiets betekende als 'Geen melk vandaag'. Waarom zou je daar over willen zingen? (*1) Van Engels begonnen we gaandeweg steeds meer te begrijpen, voldoende om een titel als A Whiter Shade of Pale om te toveren tot Een Witte Scheet uit de Peel . Frans vormde echter een onoverbrugbare taalbarrière. Ik wist dat monsieur het Franse woord voor meneer was, maar had geen flauw idee van wat  Vous permettez betekende. ...

De dood van een huisdier Het is vaak de eerste dood waarmee we als mens echt worden geconfronteerd. Als een opa of oma sterft - of nog erger: een ouder - worden we als kind zoveel mogelijk ontzien. Toen mijn vader stierf moest ik vreselijk huilen, vooral omdat ik aanvoelde dat er iets mis was, niet omdat ik precies begreep wat er was gebeurd. Ik kreeg te horen dat hij naar de hemel was, en omdat ik pas vier jaar oud was, wilde ik de belofte dat ik hem daar ooit zou terugzien graag aanvaarden. Iedereen was trouwens ook plots heel aardig tegen me, en een tante schonk me de speelgoedtijger waarmee ik op bezoek bij haar altijd speelde, maar die ik tot mijn spijt steeds bij haar had moeten achterlaten. Bij een huisdier is het vaak anders. We krijgen uitleg over leven en dood, krijgen te horen dat we de dood moeten aanvaarden, de dingen gaan nu eenmaal zo, en morgen kopen we een nieuwe hond, of kat. Maar als kind wil je geen andere hond, je wil Flor, of hoe je grote vriend ook...